फेरि अधुरै रह्यो सपनाः नेपाली महिला फुटबलको गहिरो वेदना

काठमाडौं । जितको नजिक पुग्दा पनि हात रित्तो । नेपाली महिला फुटबलले फेरि एकपटक आफ्नो सम्भावनाको ढोका आफैं बन्द गर्न पुग्यो । उज्वेकिस्तानमा भएको निर्णायक खेलमा निकै संघर्षपूर्ण पुनरागमन गरे पनि अन्तिम घडीमा त्यो सपना पेनाल्टीको पोस्टमै ठोक्कियो ।

महिला एसियन कपको छनोट खेलमा उज्वेकिस्तानसँग ३–३ को रोमाञ्चक बराबरीपछि पेनाल्टीमा ४–२ ले पराजित भएसँगै नेपालको महिला टोली प्रतियोगिताबाट बाहिरियो । हारसँगै एसियन कप मात्र होइन, त्यससँग गाँसिएका फिफा महिला विश्वकप २०२७ र लस एन्जलस ओलम्पिक २०२८ को सम्भावनाहरू पनि एकै पटक बिलायो ।

कप्तानको ह्याट्रिक, तर अन्तिम चुक
नेपालका लागि कप्तान सावित्रा भण्डारीले ह्याट्रिक गरेकी थिइन् । उनी टिमको आत्मा जस्तै प्रस्तुत भएकी थिइन् । तर पेनाल्टी सुटआउटको पहिलो प्रहारमा चुक्नु नै निर्णायक बन्यो ।

उनको चुकपछि गीता राना र सविता राना मगरले गोल गरे, तर चौथो प्रहारमा गोलकिपर अन्जना राना मगर चुकेपछि खेल उज्वेकिस्तानतर्फ गयो । उज्वेकिस्तानका चारै प्रहार गोलमा परिणत भए ।

जुन सपना काँचो रह्यो
यो केवल एउटा खेलको हार थिएन । यो नेपाली महिला फुटबलको सपना चकनाचुर भएको क्षण थियो । सालौँको मेहनत, सपना र लगानी एउटै साँझमा खेर गयो ।

यो खेल जितेको भए नेपाल एसियन कपको समूह विजेता बन्दै प्रतियोगितामा सहभागी हुने थियो । तर त्यसको उल्टो, उज्वेकिस्तान नै अष्ट्रेलियामा हुने एशिया कपको टिकट काट्न सफल भयो ।

खेलको गतिशीलताः नाटक, लय र लाचारी
खेलको दोस्रो मिनेटमै उज्वेकिस्तानले खाता खोलेपछि नेपाल दबाबमा परेको थियो । ११औँ मिनेटमा दोस्रो गोल खाँदा अवस्था झनै कठिन भयो । सावित्राको पहिलो गोलले आशा दिलाए पनि ३९औँ मिनेटमा विपक्षीले पेनाल्टीमार्फत फेरि गोल गरे ।

तर पहिलो हाफको इन्जुरी समयमा उज्वेकिस्तान १० खेलाडीमा सीमित भए पनि नेपालले सङ्ख्यात्मक लाभको उपयोग गर्न सकेन । दोस्रो हाफमा सावित्राले लगातार दुई गोल गर्दै ह्याट्रिक पूरा गरिन् र खेललाई बराबरीमा ल्याइन्, तर त्यो लय पेनाल्टीमा कायम रहन सकेन ।

केवल खेल होइन, अवसर पनि गुम्यो
यो पराजयले नेपाली फुटबलमा गहिरो प्रश्न उठाएको छ— के हामी सधैं यत्तिकै अधुरो सपना बोकेर फर्किनु पर्ने ? एसियन कपको यात्रा टुङ्गिएसँगै नेपाली महिला टोलीले तीन प्रमुख अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगिताबाट पनि हात झिक्नुपरेको छ ।

भित्री घाउः टिम व्यवस्थापनको द्वन्द्व
उज्वेकिस्तान यात्रामा नेपाली टिमभित्रका विवाद र असन्तुलन पनि सतहमा आए । गोलकिपर तथा पूर्व कप्तान एन्जिला तुम्बापो सुब्बा टिममा भए पनि न कप्तानी पाइन, न पहिलो रोजाइमा मौका । टिमको निर्णय प्रक्रिया र नयाँ प्रशिक्षक प्याट्रिक डे वाइल्डको भूमिका पनि प्रश्नचिह्नमा परेका छन् ।

दक्षिण एशियाली सन्दर्भः बंगलादेशले देखाएको बाटो
जहाँ नेपाल बिस्तारै चिप्लिँदै गएको देखिन्छ, त्यहीँ बंगलादेशले छोटो समयमा उल्लेखनीय फड्को मारेको छ । एकै दशकमा उसले दुईपटक साफ उपाधि नेपालमै जितेको छ ।

यता नेपाल भने १३ पटक फाइनल खेलेर पनि कुनैपनि उपाधि नजित्ने दुर्भाग्य बोकेको देश हो । भारत मात्र होइन, अहिले बंगलादेशसमक्ष पनि नेपाल दबिएको देखिन्छ ।

सिर्जनात्मकता होइन, संरचनात्मक शून्यता
समस्या केवल खेलाडीको प्रदर्शनमा होइन, संरचना र रणनीतिमा छ । ग्रासरुट स्तरमा योजना छैन, लिगमा निरन्तरता छैन र व्यवस्थापन पक्ष अझै धुवाँमुकुल अवस्थामा छ । सावित्राजस्तो खेलाडीको ह्याट्रिक पनि व्यवस्थापकीय कमजोरीसँग प्रतिस्पर्धा गर्न सक्दैन ।

अब के ?
यो केवल पराजयको लेखाजोखा होइन । यो सन्देश हो— सुधार नगरे परिवर्तन सम्भव छैन । नेपालको फुटबलले अब पनि होश नपुर्याए भने यही विफलता फेरि दोहोरिन्छ ।

सपना भने फेरि आउँछन्, तर त्यो सपना साकार पार्न अब केवल भावना होइन, गहिरो योजना र दृढ कार्यान्वयन आवश्यक छ ।